Blog 5 – Ben jij je vriend of je criticus?

stapje extra
Foto Chantal Rijsbergen

In mijn wandelingen met coachklanten hoor ik regelmatig varianten op de innerlijke stemmen die (meestal negatief) commentaar leveren op de situaties die zich in hun leven aandienen. Ikzelf ben de laatste jaren ook gevoeliger geworden voor die negatieve stemmetjes in mijn hoofd.

Zonde….

Daarmee ontnemen we onszelf kansen om te groeien, om onszelf het vertrouwen te geven dat we aankunnen wat op ons pad komt, dat we ook in lastige momenten kunnen terugvallen op onze eigen stabiele basis.

Er is altijd een verklaring te vinden waarom je kritisch bent op jezelf. Kritisch op je eigen gedrag, je uiterlijk, je denken. Vaak sluipt die negatieve gedachtensluier ongemerkt om je heen. Veranderingen in werk, gezin of gezondheid kunnen een omslag betekenen in hoe je naar jezelf kijkt en naar je omgeving. Vervolgens zie je in alles wat daarna komt een bevestiging van je tekortkomingen of je gemis. En zo zak je langzaamaan weg in een sombere bui, of zelfs een depressie.

Als dierbare vrienden merken dat je niet in goede doen bent, vragen ze je wat er is. Ze luisteren naar je, tonen begrip en bieden hun hulp aan. Ze denken met je mee, of laten je juist even lekker je verhaal doen. Ze nemen je tijdelijk wat taken uit handen, of nemen je mee op een fijn uitstapje zodat je je zinnen kunt verzetten. Ze (ver)oordelen niet.

Mensen die je niet goed kennen, zullen eerder kritiek geven. Vaak vullen we zelf ook al in wat anderen van ons denken. Daarmee kun je jezelf behoorlijk in de weg zitten. En bovendien wéét je het niet, het is jouw interpretatie van hoe jij denkt dat anderen jou zien. Eigenlijk is het jouw eigen innerlijke criticus die dat script in je hoofd plant. Want de meeste mensen interesseert het geen biet wat er in jouw leven speelt of hoe jij je voelt. Ze denken überhaupt niet aan jou!

Hoe komt het toch dat we dan eerder luisteren naar die vage kennissen met hun kritiek, wat vervolgens door onze innerlijke onruststoker verder wordt aangewakkerd. Wat maakt dat we zo hard zijn voor onszelf?

Hoe zou het zijn als je jezelf meer als je beste vriend kon zien? En die innerlijke zeurkous een plek ver in de achtergrond zou geven.

Want als je het omdraait, hoe sta je er dan in?

Stel…

Een dierbare vriend zorgt de laatste tijd minder goed voor zichzelf. Hij trekt zich meer terug, heeft nergens zin in, is kortaf (als hij al reageert). Met enige tegenzin accepteert hij je uitnodiging om toch samen een wandeling te gaan maken. Wat doe jij om hem duidelijk te maken dat je er voor hem bent, dat je je zorgen om hem maakt. Wat zeg je, of wat juist niet?

Vrij grote kans dat je bij het bovenstaande voorbeeld allerlei ideeën kreeg om hulp te bieden. Het is tenslotte een dierbare vriend en die laat je niet aan zijn lot over.

Wat maakt dat je dat dan wel bij jezelf doet? Dat je jezelf niet met vriendelijke ogen kunt zien en op waarde kunt schatten?

Wees je eigen beste vriend!

Liefs,

Chantal.